നിശാഗാന്ധി പൂക്കുമ്പോള്‍

ഒരാഴിച്ചത്തെ ടൂറും കഴിഞ്ഞ് അതിന്‍റെ ക്ഷീണത്തില്‍ വന്ന് കിടക്കുമ്പോള്‍ നേരം പുലര്‍ന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉറക്കം പിടിച്ചു വരുമ്പോഴാണ് മുറ്റത്തുനിന്നും അമ്മയുടെ ശബ്ദം ചെവിയില്‍ വീണത്.

“ഹാ.. ബേട്ടീ.. ബോലോ…”

എന്റെ ശിവനേ ഹിന്ദിയോ..!

കട്ടിലിൽനിന്ന് ചാടിയെണീറ്റ് അഴിഞ്ഞുപോയ കാവിമുണ്ട് മുറുക്കിയുടുത്ത് മുറ്റത്തേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെ ഞാനോർത്തു.

“ഈ അമ്മയാരോടാ കൊച്ചുവെളുപ്പാങ്കാലത്ത് ഹിന്ദീല് ബോലാൻ പറയുന്നേ..!”

ഉമ്മറത്തെ തൂണിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് ഞാൻ അമ്മയെ സൂക്ഷമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നതൊന്നും പുള്ളിക്കാരി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“ഹാ… ബേട്ടീ… ഞാനിവിടെ ഠീക്ക് ഹൈ.. നീയെവിടെ കൈസാ ഹോ..? “

ങേ…ഹിതെന്ത് ഹിന്ദി..!!

ടീവീലെ ഹിന്ദി സീരിയൽ ഒരെണ്ണം പോലും വിടാതെ ഇരുന്ന് കാണുന്നതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് ഇപ്പോഴല്ലേ മനസിലായത്.

അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടാവും പിറകിലെ തൊഴുത്തില്‍ നിന്നും അമ്മിണി കിടാവ് ഓടിവന്നു. ഫോണ്‍ സംഭാഷണം തുടരുന്നതിനിടെ അവളെയും പിടിച്ച് അമ്മ പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് പോയി.

ഒരാഴ്ചത്തെ ഓട്ടത്തിന്റ ബാക്കി മുറ്റത്ത് കിടന്ന കാറിന്റെമേല്‍ കാണാനുണ്ടായിരുന്നു മൊത്തം ചളിയും പൊടിയും.

പ്രത്യേകിച്ച് വേറേ ജോലിയൊന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഒരു മൂളിപ്പാട്ടും പാടി തൊടിയിലെ മന്ദാരത്തിനും നിശാഗന്ധിക്കും കുറച്ച് വെള്ളമൊഴിച്ച് അതിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ വളര്‍ന്ന കള പറിച്ചു മാറ്റി കുറച്ചു ചാണകം രണ്ട് ചെടിയുടെയും ചുവട്ടിലിട്ടു.

വെള്ളവും വളവും ദിവസവും കൊടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ പോലും അത് രണ്ടും പൂത്തുകണ്ടിട്ടില്ല വര്‍ഷം രണ്ടുകഴിഞ്ഞു അതവിടെ കുഴിച്ചിട്ടിട്ട്.

ഓരോന്നും ഓര്‍ത്ത്‌കൊണ്ട് കാറും കഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ അമ്മ പിന്നിൽ വന്ന് മുരടനക്കി.

” ഉം.. എന്തേയ്…” ?

“എന്താ പരിപാടി…” ?

കഴുകൽ നിർത്തി ഞാൻ അമ്മയെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.

“അല്ല രാവിലെത്തന്നെ ങ്ങളാരോടാ കത്തിവെച്ചത്..” ?

” ആ… ഇയ്യ്‌ കേട്ടോ.. എങ്ങനെണ്ടായിനു ന്റെ ഹിന്ദി..” ?

“അതിന് ഹിന്ദിന്നല്ലാ പറയാ.. രാവിലെത്തന്നെ മനുഷ്യന്റെ ഒറക്കോം കളഞ്ഞ്…”

പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് കാറിന്റെ മുകളിലേക്ക് പൈപ്പിലൂടെ വെള്ളം ചീറ്റുന്നതിനിടെ ഡോർ വലിച്ചുതുറന്ന് അമ്മ അതിനകത്ത് കയറിയിരുന്നു…

“ഹെ.. ഇങ്ങള് രാവിലെത്തന്നെ തമാശ കളിക്കല്ലേ ങ്ങോട്ടെറങ്ങീന്ന്. ഞാനിത് കഴ്ക്ന്നത് കണ്ടീലെ…”

“ഇയ്യ്‌ അതൊക്കെ ആടെട്ടിട്ട് വ്ടെവന്നിരിക്ക് എന്നോടൊര് കാര്യം പറയാന്ണ്ട്…”

പൈപ് താഴെയിട്ട് ബാക്സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കി.

“വെല്യമ്മാമനാ നേരത്തേ വിളിച്ചത് ഡെല്‍ഹിന്ന് ദേവൂന്റേം ആമീന്റേം പഠിത്തം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു…”

“അതിന്..” ?

“ഓരൊക്കെ ആടെന്നിങ്ങോട്ട് പോരുവാണെന്ന്. വ്ടെഎവെടെങ്കിലും വീടും സ്ഥലോം വാങ്ങണംന്ന് പറഞ്ഞു…”

“ഉം…”

“പിന്നെ വേറൊരു കാര്യം കൂടെ പറഞ്ഞു…”

“എന്ത്…” ?

“ആമീന്റേം ദേവൂന്റേം കല്ല്യാണം. ആമിക്ക് ഒരാലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്പോലും അവക്കും താല്പര്യക്കൊറവൊന്നുല്ല. അവര് ഇരട്ടകളല്ലേ രണ്ടുപേരുടെയും ഒപ്പരം നടത്തണംന്നാ വെല്യമ്മാമൻ പറയുന്നേ..”

“നടത്തിക്കോട്ടെ രണ്ടിനും പത്തിരുപത്തൊന്ന് വയസ്സായിലേ… അല്ല ഇതൊക്കെ ന്നോടെന്തിനാ പറയുന്നേ..” ?

“അതാണെടാ ഞാൻ പറഞ്ഞുവരുന്നേ.. വെല്യമ്മാമന് ദേവൂനെ മ്മക്ക് തരാനാ ആഗ്രഹം…”

“നമ്മക്ക് തരാനോ…” ?

നെറ്റിചുളിച്ചു അമ്മയെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചപ്പോ ഒരു ചിരിയോടെയായിടുന്നു മറുപടി വന്നത്.

“ദേവൂനെ നെനക്ക് ആലോചിച്ചാലോന്ന് ചോദിച്ച് വെല്ല്യമ്മാമൻ… നമ്മടെ കുട്ടിയാ ദേവു. ഈ മുറ്റത്തുകൂടെ ഓടിനടന്നാ ഓള് കളിച്ചതും വളർന്നതുമൊക്കെ. ആമിയെപ്പോലെയല്ല അടക്കോം ഒതുക്കോം ഒക്കെള്ള കുട്ട്യാ…”

അമ്മ വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.

“കല്ല്യാണം കഴിക്കാനോ ഇപ്പോളോ…”

“വെര്ന്ന മീനത്തില് അനക്ക് ഇരുപത്താറ് തെകയും മൂക്കില് പല്ല് വന്ന്ട്ടാണോ പെണ്ണ്കെട്ടണത്. നെന്റെ കൂടെ കളിച്ച് നടന്നോരൊക്കെ പെണ്ണുംകെട്ടി മക്കളുമായി. നെനക്കറിയോ നെന്റെ അച്ഛന് ഇരുപത്താറ് വയസ്സാവുമ്പോ നെനക്ക് നാല് വയസ്സാ..”

“ഹും ഇരുപത്തിരണ്ടാമത്തെ വയസില്‍ അച്ഛനെ ങ്ങള് പ്രേമിച്ച് കല്ല്യാണം കഴിച്ചിട്ടല്ലേ…”

“മക്കള് രണ്ടും ഇന്ന് ആടെന്ന് വണ്ടികേറും മറ്റന്നാള്‍ ഇവിടെത്തും പോയി കൂട്ടിക്കൊണ്ട്പോരണം മറക്കണ്ടാ…”

കാറില്‍നിന്നിറങ്ങി അകത്തേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെ അമ്മ പറഞ്ഞു.

കുഞ്ഞുന്നാളിലേ വെല്യമ്മാമനും അച്ഛനും പറഞ്ഞുവെച്ചതാണ് ദേവു എനിക്കുള്ളതാണെന്ന്.കുഞ്ഞുനാളിൽ ദേവുമായിട്ട് നല്ല കൂട്ടായിരുന്നു.

ഉണ്ണുമ്പോഴും കളിക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുമ്പോഴും അവളെന്റെ നിഴലായ് കൂടെറ്റുണ്ടാവുമായിരുന്നു.

റെയിൽവേ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ വെല്ല്യമ്മാമൻ സ്റ്റേഷൻമാസ്റ്ററായി സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടി ഉത്തരേന്ത്യയിലേക്ക് പോവുമ്പോൾ അവൾക്ക് എട്ട് വയസായിരുന്നു പ്രായം എനിക്ക് പതിമൂന്നും.

ഒരു കളിക്കൂട്ടുകാരി എന്നല്ലാതെ അതിനപുറത്തേക്ക് ചിന്തിക്കാനുള്ള പ്രായമോ പക്ക്വതയോ ഇല്ലാത്ത സമയം. വെല്ല്യമ്മാമന്റെ കയ്യും പിടിച്ചു അവൾ ഈ പടിപ്പുര കടന്നുപോയിട്ട് പന്ത്രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞു.

ആദ്യമൊക്കെ എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു ഒറ്റപ്പെടൽ തോന്നിയിരുന്നു. അവളുടെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും ഉടുപ്പുകളും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ദേവൂനെ കാണണം എന്ന് പറഞ് ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു അന്ന്.

അതിനുശേഷം അച്ഛൻ മരിച്ചപ്പോൾ വെല്ല്യമ്മാമൻ വന്നതൊഴിച്ചാൽ പിന്നെ അവരാരുംതന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടില്ല മാസം കൂടുമ്പോൾ അമ്മക്ക് ഒരു കത്ത് വരും അത് മാത്രമായിരുന്നു ആകെയുള്ളൊരു ബന്ധം.

പിന്നീട് മൊബൈൽ ഫോണുകൾ വന്നതിനുശേഷം മാസത്തിലൊരിക്കൽ എനിക്കും അമ്മയ്ക്കും ഓരോ വിളിവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും ദേവൂന്റെ വിവരമോ അവളുടെ ശബ്ദമോ എന്നെത്തേടി വന്നില്ല.

കൊല്ലങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഇന്നും കൂടുതൽ മിഴിവോടെ ആ എട്ടുവയസുകാരിയുടെ മുഖം മനസിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

************

“ഡാ.. നീയിവിടെന്താക്കാ… മക്കള് രണ്ടും ഇപ്പൊ വിളിച്ചു അവര് കോഴിക്കോടെത്താറായി നീയാ കാറും എടുത്തോണ്ട്പോയിട്ട് ഓരെ കൂട്ടിവാ വേഗം.. എപ്പോനോക്കിയാലും ആ ലാപ്ടോപ്പിലേക്ക് തലേം വെച്ച് കെടന്നോളണം ഒര് ദെവസം ഞാനത് വെട്ടിപ്പൊളിച്ച് അടുപ്പില് വെക്കും നോക്കിക്കോ…”

എന്നെ തുറിച്ച്നോക്കികൊണ്ട് മരത്തിന്റെ ഗോവണി ചവിട്ടി മെതിച്ച് അമ്മ താഴേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.
ഫേസ്ബുക്ക് ലോഗൗട്ട് ചെയ്ത് കാറിന്റെ ചാവിയെടുത്ത് ഞാനും പുറത്തിറങ്ങി.

⁠⁠⁠റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തുമ്പോ ട്രെയിൻ അനൗൺസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത്കണ്ട സീറ്റിലിരുന്ന് ആമിയെയും ദേവൂനെയും എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയും എന്നാലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് മൊബൈൽ വിറച്ചത് പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു നമ്പർ..

“ഹെലോ…
ഇത് ആമിയാണ് ഞങ്ങള്‍ കോഴിക്കോടെത്താറായി വിനു അവിടുണ്ടോ…” ?

“ആ… ഞാനിവ്ടെ സ്റേഷന്‍ല്ണ്ട് എത്തിയിട്ട് വിളിച്ചാ മതി…”

ആ ഒരൊറ്റ ഫോണ്‍ വിളിയിലൂടെത്തന്നെ ആമിയെക്കുറിച്ച് എനിക്കേകദേശം മനസിലായി. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും അഞ്ചുവയസിന്‍റെ മൂപ്പിനെയെങ്കിലും അവള് മാനിക്കണ്ടേ…

ഇവളിങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ മറ്റവള് എങ്ങനെയായിരിക്കും… അങ്ങനെയോരോന്നും ചിന്തിച്ചുകൂട്ടി അരമണിക്കൂറോളം അവിടെ കുത്തിയിരുന്നു.

അല്‍പ്പസമയത്തിനുള്ളില്‍ ട്രെയിന്‍ വന്നു റിസര്‍വേഷന്‍ കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍നിന്നും തലേയെക്കാള്‍ വലിയൊരു ഹെഡ്സെറ്റും തലയില്‍ വെച്ച് ഒരു പെണ്ണിറങ്ങി.

അവള്‍ ഉടുത്തിരിക്കുന്ന വേഷം കണ്ടാല്‍ നാട്ടുകാര് ഓടിച്ചിട്ട് തല്ലും. അവിടേം ഇവിടേം കീറിയൊരു നരച്ച് ഇറുകിപ്പിടിച്ച ജീന്‍സും അത്രത്തോളം ഇറുക്കമുള്ള ടീഷര്‍ട്ടും. അതവളുടെ ശരീരത്തിന്‍റെ മുഴുപ്പുകള്‍ എല്ലാം എടുത്തുകാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കയ്യിലും ചെവിയിലും കഴുത്തിലും വലിയ ഓരോ മാലയും വളയും കമ്മലും. മുഖത്ത് പുട്ടിയടിച്ചതുപോലെ എന്തൊക്കെയോ വാരിത്തേച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നു.

ചുണ്ടിന്‍റെ കാര്യമാണേല്‍ പറയേം വേണ്ടാ തത്തമ്മയുടെ ചുണ്ടിന് ഇത്രേം നിറo ഉണ്ടാവില്ല. ആകെക്കൂടെ കാണാന്‍ ഒരു കോലംകെട്ട കോലം.

നാലുപാടും നോക്കിക്കൊണ്ടവള്‍ ജീന്‍സിന്‍റെ പോക്കറ്റില്‍നിന്നും മൊബൈല്‍ വലിച്ചെടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. അതേ സമയം എന്റെ പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ വിറകൊണ്ടു നേരത്തെ വന്ന അതെ നമ്പർ.

“ഹലോ… വിനു എവിടെ ഞങ്ങൾ എത്തി…”

എന്റെ കൊട്ടിയൂരപ്പാ ഇവളാണോ ആമി..!!

തലയിൽ തേങ്ങയും ഓലയും പിന്നൊരു മോച്ചിങ്ങയും വീണ അവസ്ഥയായി എന്റെത്

“ഹെലോ.. വിനൂ താനെവിടെയാ ഞങ്ങൾ എത്തി..”

“ഹ്.. ഹാ.. ഹ്യലോ അല്ല ഹാലോ.. ഞാൻ നിങ്ങളെ കണ്ടു…”

അത്രേം പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു ഞാൻ ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

ആമിയെ കണ്ട് പകച്ചുപോവാൻ ഇനിയെന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും തന്നെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവളുടെ മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്ന് ഞാനാ വിനൂന്ന് പറഞ്ഞതും ലഗേജ് അകത്തുണ്ട് എടുക്കണം എന്നും പറഞ്ഞു
കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ കയറി അവൾ ലഗേജ് കാണിച്ചു തരുന്നതിനിടെ ബർത്തിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന പെൺകുട്ടിയെ തോണ്ടി വിളിച്ചു.

ഉറക്കച്ചടവിൽ കണ്ണുതിരുമ്മി അവൾ നോക്കിയത് എന്റെ മുഖത്തേക്ക്.
ഉറക്കച്ചടവിലും തിളങ്ങുന്ന അവളുടെ ഇളം തവിട്ടുനിറമുള്ള കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ ആമി അവളെ കുലുക്കി വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ദേവൂ… വാ എണീക്ക് സ്ഥലം എത്തി ഇറങ്ങണം…”

ഈശ്വരാ… ഇതാണോ ദേവു..!!

ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് അവൾ എണീറ്റതും താഴെ വെച്ചിരുന്ന ബാഗിൽ കാല്തട്ടി എന്റെ നെഞ്ചിലേക്കവൾ തല്ലിയലച്ചുവീണു.
അവളേം കൊണ്ട് ഞാൻ എതിരേയിരുന്ന ആളുകളുടെ മേലേക്കും…

എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നറിയാതെ കിടക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ മുഖത്തും കഴുത്തിലുമായി വീണ് ചിതറിക്കിടന്ന അവളുടെ മൃദുലമായ തലമുടി ദേവു കൈ കൊണ്ട് മാടിയൊതുക്കി.

കണ്ണുകള്‍ ഉയര്‍ത്തി അവള്‍ എന്നെയൊന്ന് നോക്കി. കണ്ണുകളിലൂടെ തുളഞ്ഞിറങ്ങിയ ആ നോട്ടം ചെന്നവസാനിച്ചത് അതിവേഗം മിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എന്‍റെ ഹൃദയത്തിലായിരുന്നു.

അവളുടെ നോട്ടത്തേ നേരിടാനാവാതെ ഞാൻ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചു. സ്വയമറിയാതെ വലംകൈയാല്‍ അവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചപ്പോള്‍ താമരപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം എന്‍റെ നാസികയില്‍ നിറഞ്ഞു..

എന്റെ ദേഹത്തുനിന്നും ആമി അവളെ പിടിച്ച് എഴുന്നേല്പിച്ചപ്പോൾ കൈകുത്തി എഴുന്നേറ്റ് ഞാന്‍ അവളേത്തന്നെ നോക്കിനിന്നുപോയി..

പതിമൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള കൂടിക്കാഴ്‌ച ദേവൂനെ കുറിച്ചുള്ള എന്റെ എല്ലാ ധാരണകളും തകിടം മറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ആമിയെപോലെ ഒരു മോഡേൺ പെൺകുട്ടിയെ ദേവുവിൽ പ്രതീക്ഷിച്ച എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒരു തനി നാടൻ പെൺകുട്ടിയെയാണ്.

വിളഞ്ഞുപഴുത്ത ഗോതമ്പിന്റെ നിറമുള്ള അവളുടെ ശരീരത്തിന് ആകാശനീല നിറത്തിലുള്ള ചുരിദാർ വളരെ നന്നായിട്ട് ഇണങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

മുഖത്ത് ചമയങ്ങൾ ഒന്നുംതന്നെയില്ലാഞ്ഞിട്ടും വല്ലാത്തൊരു ഭംഗി..
ചെവിയിൽ ചെറിയ രണ്ട് കമ്മലും കൈയിൽ കുറച്ചു കുപ്പിവളകളും കഴുത്തിൽ നൂലുപോലൊരു സ്വർണമാലയിലുമൊതുങ്ങി അവളുടെ അലങ്കാരങ്ങൾ.

“അല്ല മാഷേ… ഇവളെയിങ്ങനെ നോക്കിനിന്നാൽ മതിയോ പോവണ്ടേ… അച്ഛൻ ഇവളെ നിങ്ങൾക്ക്തന്നേ തരൂ അതോണ്ട് ധൈര്യമായിട്ട് ലഗ്ഗേജ് എടുത്തിട്ട് പോര് എന്നിട്ട് ബാക്കി വീട്ടിൽ പോയിട്ട് എത്രവേണേലും നോക്കിയിരുന്നോ…”

അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി മതിമറന്നു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആമി എന്റെ ചുമലിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞിട്ട് ലഗ്ഗേജ് വലിച്ച് പ്ലാറ്റഫോമിലേക്കിട്ടു. അത്കേട്ട് ദേവൂന്റെ മുഖം ഒന്ന് ചുവന്നോ…

ആമിയും ദേവൂം കാഴ്ചയിൽ പെട്ടന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത രൂപസാദൃശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും മറ്റെല്ലാ കാര്യത്തിലും അവർ രണ്ടുപേരും രണ്ട് ധ്രുവങ്ങളിലായിരുന്നു.

ആമി മോഡേൺ വസ്ത്രത്തെയും ദില്ലിയിലെ നഗരജീവിതത്തെയും സ്നേഹിച്ചപ്പോൾ ദേവു ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് കേരളത്തനിമയെയും ഗ്രാമത്തിന്‍റെ നന്മയെയും നിഷ്കളങ്കതയുമായിരുന്നെന്ന് തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ എനിക്ക് മനസിലായ്.

കാറിൽ കയറിയസമയം തൊട്ട് മൊബൈലിൽ കലപില സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് ആമിയിരുന്നപ്പോൾ ദേവൂന്റെ കണ്ണുകൾ പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ പാടങ്ങളെ തഴുകി കാറിന്‍റെ സെന്‍റര്‍ മിററിൽ തെളിഞ്ഞ എന്റെ മുഖത്തിന് നേരേ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

⁠⁠⁠കാർ വീട്ടുവളപ്പിലേക്ക് കടന്നതും വഴിക്കണ്ണുമായി കാത്തിരുന്ന അമ്മ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിവന്ന് കാറിൽനിന്നിറങ്ങിയ ആമിയെയും ദേവുവിനെയും ചേർത്ത്പിടിച്ചു ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടി.

അകത്തേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ‘പെട്ടിയൊക്കെ എടുത്തോണ്ട് വാടാ’ എന്നൊരു കൽപ്പനയും.
മരുമക്കള് വന്നപ്പോ മോനെ വേണ്ടാതായോ എന്ന് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് പെട്ടിയുംതൂക്കി ഞാനും അകത്തേക്ക് കയറി..

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണും തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റ എന്നെയും കാത്ത് ആവി പറക്കുന്ന പാലൊഴിച്ച ഒരു ഗ്ലാസ് ചായ മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്ക് ഇങ്ങനൊരു പതിവില്ലാത്തതാണ് സാധാരണ ഒരു ചായ ചോദിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് ചെല്ലാറാണു പതിവ്..