ബഹറിനക്കരെ ഒരു കിനാവുണ്ടായിരുന്നു 8

ബഹറിനക്കരെ
ഒരു കിനാവുണ്ടായിരുന്നു 8
Bahrainakkare Oru Nilavundayirunnu Part 8 | Previous Parts

വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന ഉമ്മയോട് എന്താണ് കാര്യമെന്ന് തിരക്കിയപ്പോൾ സങ്കടക്കാറ്റ് ആഞ്ഞു വീശി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മനസ്സിനെ നല്ലോണം വേദനിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ഉമ്മ പറഞ്ഞു ” നീ അറിഞ്ഞോ നമ്മളെ റൈഹാനത്തിന്റെ ഭർത്താവ് ഗൾഫിൽ വെച്ച് മരിച്ചെന്ന്… ! മക്കത്തായത് കൊണ്ട് നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടു വരുന്നില്ലത്രേ. നീ എന്നെ അവളെ കെട്ടിച്ച വീട്ടിലേക്കൊന്നു ആക്കിത്തെരോ.. ?”

വേദന തിന്നിരിക്കുന്ന ഖൽബിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കയറിയ ഉമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കുറെ നേരത്തിന് എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയാൻ സമ്മതിച്ചില്ല . ” നീ കുളിച്ച് ഒരുങ്ങ് നമുക്കൊന്ന് പോയി വരാം ” എന്നുമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞപ്പോൾ വയ്യാന്നു പറയാൻ തോന്നിയെങ്കിലും ഉമ്മയെ ഒറ്റക്ക് പറഞ്ഞയക്കാൻ എനിക്ക്‌ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

എന്നേയും അവളേയും വിധിയിങ്ങനെ പിന്തുടർന്ന് വേട്ടയാടുന്നതിന്റെ പൊരുളെന്താണെന്ന് അപ്പോഴും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.. !

എന്റെ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞ അന്നുമുതൽ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ
കൊട്ടിയടച്ച വാതിലിനപ്പുറത്തേക്ക് വലിച്ച് മാറ്റി നിർത്തിയ റൈഹാനത്തിന്റെ മുഖം ഒരിക്കൽ കൂടി കാണാൻ ഞാനാ കുറ്റിയിട്ട് പൂട്ടിയ ഓർമ്മകളുടെ വാതിൽ പതുക്കെ വീണ്ടും തുറന്ന് നോക്കി.

ആ നിൽപ്പിൽ അവളെ കുറിച്ചോർത്തങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ അകത്ത് നിന്നും
ഉമ്മയൊരുങ്ങാൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും തട്ടിത്തടഞ്ഞു വീണ ഓർമ്മകളടുക്കി വെച്ച് പെട്ടെന്ന് കുളിച്ച് റെഡിയായി ഉമ്മയോടൊപ്പം അവളെ കല്ല്യാണം കഴിപ്പിച്ച വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

യാത്രക്കിടയിൽ ” ഉമ്മാ.. അവളെ ഭർത്താവ് എങ്ങനെയാ മരിച്ചത്.. ? ” എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ “അറ്റാക്ക് ആണെന്നാ പറഞ്ഞത്..” എന്നുമ്മ മറുപടി തന്നതും പിന്നീടൊന്നും ചോദിക്കാൻ എനിക്ക്‌ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഒരു ഭാഗത്ത് തകർന്നാടി ഉലയുന്ന എന്റെ ജീവിതവും മറു ഭാഗത്ത് നഷ്ടങ്ങളോർമ്മിപ്പിച്ച് റൈഹാനത്തും കൂടിയായപ്പോൾ ഞാൻ മൗനത്തെ കൂട്ട് പിടിച്ച് കൂടുതലൊന്നും സംസാരിക്കാതെ ബൈക്ക് അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു.

ഉമ്മ പിറകിലിരുന്ന് അവളെ കുറിച്ച് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു . “നല്ലൊരു കുട്ടിയാണെന്നും, എന്തൊരു അച്ചടക്കമാണെന്നും, അവളൊരു വീട്ടിലുണ്ടെങ്കി എന്തിനും അവള് തന്നെ മതിയെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞ് അവസാനം ഉമ്മ പറഞ്ഞു ” ആ കുട്ടീനേം, ന്റെ കുട്ടീനേം ഒക്കെ പടച്ചോനിങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കുന്നത് എന്തിനാണാവോ.. ” എന്ന ഉമ്മയുടെ സങ്കടത്തോടെയുള്ള വാക്കുകൾ കേൾക്കാനിടയായ നീറ്റലനുഭവപ്പെട്ട മനസ്സിനോട് കാറ്റേറ്റ് നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കരയാനുണ്ടൊന്നു ചോദിച്ചത് പോലെ ഞാൻ മുന്നോട്ട് നോക്കി ഉമ്മ കാണാതെ ദുഖങ്ങളടക്കുന്ന കണ്ണീരൊഴുക്കി കൊണ്ടിരുന്നു.

അവൾക്കിതൊക്കെ സഹിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ. തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയാൽ കാണാവുന്ന കാലത്ത് ഞാൻ പിന്നാലെ നടന്ന് ചോദിച്ചു വാങ്ങിയ സ്നേഹം നിറച്ച അവളുടെ ഹൃദയം തിരിച്ചു വാങ്ങാൻ നിൽക്കാതെ , അവളെയൊന്നു മറക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച് തരാതെ , ഇഷ്‌ഖ് വിലസിയ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയകാലത്ത് ഒരു തരിപോലും വെറുപ്പെനിക്ക് സമ്മാനിക്കാതെ എന്റെ മോഹങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നകന്നു പോയ പതിനാലാം രാവിന്റെ മൊഞ്ചുള്ള റൈഹാനത്തിന്റെ അവസ്ഥ എന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ ആർക്കാണറിയുക.???

പത്തു പതിനഞ്ച് മിനുറ്റിലേറെയുള്ള ആ യാത്രക്കൊടുവിൽ ഞങ്ങളവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലെത്തി . മരണവാർത്ത കേട്ട് വന്ന ആളുകൾ മുറ്റം നിറയെ കൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ട് . അകത്ത് നിന്നും കരഞ്ഞമർന്ന വേദനകളുടെ ഞെരക്കമെന്നോണം ആ വീട്ടിലുള്ള സ്ത്രീകളുടെ തേങ്ങിയ കരയലുകൾ തുറന്നിട്ട ജാലകങ്ങളിലൂടെ പുറത്തേക്കൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

റൈഹാനയുടെ ദുഃഖങ്ങൾ കാണാതെ മരിക്കണമെന്ന് കൊതിച്ചിരുന്ന ഞാൻ അതിനൊന്നും കഴിയാത്തവനായി പോയതോർത്തപ്പോഴുണ്ടായ നൊമ്പരങ്ങൾ വെട്ടി പരിക്കേൽപ്പിച്ചതിന്റെ മുറിപ്പാട് മായാത്ത ഒരടയാളമായി ഇന്നുമെന്റെ ഖൽബിലുണ്ട്.

ബൈക്കിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ ഉമ്മയോട് അകത്തേക്ക് പോകാനും
ഞാനിവിടെയുണ്ടാകുമെന്നും പറഞ്ഞ് ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറാതെ ഞാൻ കുറച്ചങ്ങോട്ടു മാറി നിന്നു.

ആളുകൾ മരണവീടിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് പറയുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തോ പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാൻ.

അന്ന് രാവിലെ എന്റെ ഉപ്പയോട്‌ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഭാര്യയായ ആ ശപിക്കപ്പെട്ടവളേ ഒഴിവാക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുവാനും മറ്റും വിചാരിച്ചിരുന്ന ഞാൻ ഇനി അക്കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാലുണ്ടാകുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകളെ കുറിച്ചോർത്തു.

അയൽവാസികളിലൂടെ റൈഹാനത്തും ഞാനും തമ്മിൽ പണ്ട് ഇഷ്ടത്തിലായിരുന്നത് എന്റെ ഭാര്യയായിരുന്ന അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു . റൈഹാനയുടെ ഭർത്താവ് മരിച്ച സന്ദർഭം നോക്കി ഞാനവളെ ആ നാറിയ കാരണങ്ങൾ മറച്ചു വെച്ച് പെട്ടെന്ന് മൊഴിചൊല്ലിയാൽ അതിനവളും, നാട്ടുകാരും, അവളുടെ വീട്ടുകാരും ചേർന്ന് പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ നൽകി എന്നേയും റൈഹാനത്തിനെയും കൂടുതൽ തളർത്തുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു.

ഇനിയെന്ത് ചെയ്യുമെന്നറിയാതെ ഞാനാ പരിചയമില്ലാത്ത ഇടവഴിയിൽ പങ്കുവെക്കാനാവാത്ത അവസ്ഥകളോട് പൊരുതി നോക്കി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു.

കൂടുതലവിടെ നിൽക്കാൻ എനിക്ക്‌ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. റൈഹാനത്ത് കരയുന്നതെങ്ങാനും ഞാൻ കേൾക്കുകയോ കാണുകയോ ചെയ്‌താൽ പിന്നെ എന്തായിരിക്കും എനിക്ക്‌ സംഭവിക്കുക എന്നറിയില്ലായിരുന്നു .

ഇടക്കിടക്ക് ഉമ്മ വരുന്നുണ്ടോന്ന് നോക്കാൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു നോക്കിയെങ്കിലും ഉമ്മ വരാഞ്ഞത് കണ്ടപ്പോൾ തിരികെ പൊന്നു.

അൽപ്പം കഴിഞ്ഞ് ഞാനുമ്മയെ നോക്കാൻ വീണ്ടും ചെന്നപ്പോൾ ഉമ്മയെ ആ ഭാഗത്ത് കണ്ടതും അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് .. ” ഉമ്മാ റൈഹാനത്ത് എവിടെ.. ? നിങ്ങള് കണ്ടോ അവളെ.. ? “എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ “അവളവിടെ കരഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ട് ” എന്ന് പറഞ്ഞതും പിന്നെ എനിക്ക്‌ സഹിച്ചില്ല ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞു ” ഉമ്മാ… ഇങ്ങളോളോട് വിഷമിക്കരുതെന്ന് അൻവർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ഒന്ന് പറയാമോ..? എനിക്കോളെ നേരിട്ട് കാണാൻ വയ്യാത്തോണ്ടാ ‘” എന്ന് പരിഭവത്തോടെ പറയുന്നത് കേട്ട ഉമ്മ എന്നെ വല്ലാത്തൊരു നോട്ടം നോക്കിയപ്പോഴാണ് ആ സമയത്ത് ഞാനറിയാതെ ഉമ്മയോടെന്റെ ഖൽബാണാ സംസാരിച്ചതെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് .

“ഞാൻ പറയാം നീ കണ്ണ് തുടക്ക് ആളുകൾ നോക്കുന്നു ” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉമ്മ അകത്തേക്ക് പോയതും അടക്കിപ്പിടിച്ച് നിർത്താൻ കഴിയാത്ത ആ വേദനയൊന്നു കുറക്കാൻ പാടുപെട്ട് ആളുകൾക്കിടയിൽ ഞാനങ്ങനെ നിന്നു.