മാനുഷിയും വിറകുപുരയിലെ സംഗമവും

പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ, ഈ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും ഈ വിനീതന്റെ രൂപ കൽപ്പനകളിൽ വിരിഞ്ഞ കഥകളാണെന്ന് ആദ്യമേ ഉണർത്തുന്നു.

ഈ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ജീവൻ തുടിക്കുന്നതായി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് തികച്ചും യാദൃശ്ചികമാണ്. ഇനി കഥയിലേക്ക് വരാം.

അങ്ങ് ദൂരെ വയനാട് ജില്ലയിൽ അത്ര പ്രശസ്തമല്ലാത്ത ഒരു സുന്ദര ഗ്രാമം. അതാണെന്റെ നാട്.

എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളെയുംപോലെ സുന്ദരമാണ് എന്റെ ഗ്രാമവും. കാടും മലയും പുഴയും അരുവികളും വയലും ചായക്കടയും ഒരു ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളുമൊക്കെയുള്ള ഒരു മനോഹര ഗ്രാമം.

ഈ കഥ നടക്കുന്നത് ആ കൊച്ചു സ്കൂളിലാണ്.

ഞാൻ മനു. ഞാൻ പ്ലസ് ടുവിൽ പഠിക്കുന്നകാലം.

കാണാൻ ഓവർ ഭംഗിയൊന്നുമിലെങ്കിലും അത്യാവശ്യം സൗന്ദര്യമൊക്കെയുള്ള ഒരു പതിനെട്ടുകാരൻ.

എങ്കിലും ഞാൻ നന്നായി പഠിക്കുമായിരുന്നു.അതു കൊണ്ട് ഞാനായിരുന്നു എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ ലീഡർ.

എന്റെ ക്ലാസിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തെ പ്ലസ് ടു ക്ലാസിലെ ലീഡറായിരുന്നു മാനുഷി. നമ്മുടെ കഥാനായിക.

പ്ലസ്ടു വിൽ പഠിക്കുമ്പോൾതന്നെ 25 വയസ്സിന്റെയോ 40 വയസ്സിന്റെയോ ശാരീരിക മുഴുപ്പൊന്നും അവൾക്കില്ല.

ഒരു സാധാരണ പ്ലസ് ടു വിദ്യാർത്ഥിനിക്കുണ്ടായേക്കാവുന്ന പൊക്കവും അതിനൊത്ത വണ്ണവും വെളുത്തനിറവും നിവർത്തിയിട്ടാൽ കഷ്ടിച്ച് നിതംബത്തിലേക്കെത്തുന്ന മുടിയും തുടുത്ത കവിളും മാൻപേട കണ്ണുകളും ചുവന്ന ചുണ്ടുമൊക്കെയുള്ള ഒരു കൊച്ചു പതിനെട്ട് വയസ്സുകാരി സുന്ദരി.

സ്ഥിരമായി ഒരേ ബസിൽ സ്കൂളിൽ വരുന്നതു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്. ലീഡർമാരുടെ മീറ്റിങ്ങിനൊക്കെ ഒന്നിച്ച് ഓഫീസിൽ പോവുന്നതുകൊണ്ട് പരസ്പരം സംസാരിക്കാരും ഉണ്ട്.

അങ്ങനെയൊക്കെ ഞങ്ങൾ വളരെ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു.

എനിക്ക് അവളോട് ഒരു പ്രണയം തന്നെ ഉടലെടുത്തിരുന്നു. പറയാനുള്ള ഭയം കാരണം പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവൾക്ക് എന്നോട് എങ്ങനെയുള്ള അടുപ്പമാണെന്നറിയില്ലല്ലോ.

അങ്ങനെയിരിക്കെ എന്തോ ഒരു കാരണത്തിന്റെ പേരിൽ അവളുടെ ക്ലാസിലെ പയ്യൻമാരും എന്റെ ക്ലാസിലെ പയ്യൻമാരും തമ്മിൽ അടിപിടിയായി. ഇരു ക്ലാസുകാരെയും ഒന്നുരണ്ടു തവണ അധ്യാപകർ വാണിoഗ് തന്ന് വിട്ടു.

അടുത്ത ദിവസവും പരസ്പരം അടിപിടി നടന്നു. ഇത് ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ ശരിയാവില്ലെന്ന് അധ്യാപകരും തീരുമാനിച്ചു.

പ്രശ്നങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയാൻ ഇരുകൂട്ടരുടെയും പിന്നെ രണ്ട് ക്ലാസ് ലീഡർമാരെയും ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി.

ഞാൻ ഓഫീസിൽ ചെന്നപ്പോൾ മാനുഷിയും അധ്യാപകരുമെല്ലാം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാനും അവിടെയുള്ള ഒരു ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിലിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് ഡോറിനടുത്ത് ഒരു പയ്യൻ വന്ന് പറഞ്ഞു: സാറേ അവര് തമ്മിൽ വീണ്ടും അടി നടക്കുന്നു.

അധ്യാപകൻ 1: ഇവരെയിന്ന് ഞാൻ ശരിയാക്കും.

അധ്യാപകൻ 2: ശരിയാ സാറെ, ഇത് ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല. വാ നമുക്കൊന്ന് പോയിനോക്കാം.

ഞങ്ങളോടവിടെയിരിക്കാൻ പറഞ്ഞ് എല്ലാ അധ്യാപകരും അടി നടക്കുന്നിടത്തേക്ക് ഓടി.

ആ വിശാലമായ ഓഫീസിൽ ഞാനും മാനുഷിയും മാത്രം.

ഞാൻ: നിന്റെ ക്ലാസുകാരാ ഈ കച്ചറ തുടങ്ങിയത്.

മാനുഷി: നിന്റെ ക്ലാസുകാരും ഒട്ടും മോശമല്ല.

ഞാൻ: എന്നാലും നിങ്ങടെ അത്രേം വരില്ല.

മാനുഷി: മനൂ, വെറുതെ ഈ പേരും പറഞ്ഞ് നമ്മൾ തമ്മിൽ ഉടക്കണ്ടാ. പിന്നെ നമ്മടെ സ്നേഹോം അതുമൊന്നും നടക്കൂല.

ഞാൻ: സ്നേഹോം പിന്നെ ഏതും?

മാനുഷി: മനു, അറിയാത്ത പോലെ അഭിനയിക്കല്ലേ…

ഞാൻ: എന്ത്?

മാനുഷി: എനിക്കറിയാം നിനക്കെന്നോട് സ്നേഹവും കാമവുമൊക്കെയുണ്ടെന്ന്.

(എനിക്ക് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. കാമം അവൾ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് തോന്നിയത്. കാമം ഒന്നും ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ ഞാനും നിന്നില്ലാ. കിട്ടുവാണേൽ കിട്ടട്ടെ എന്ന് ഞാനും വിചാരിച്ചു.)

ഞാൻ: അതൊക്കെയറിഞ്ഞിട്ടാണോ നീ എനിക്ക് പിടി തരാതെ നടന്നത്?

മാനുഷി: എനിക്കും താൽപര്യമൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷേ സമയമാവട്ടെ എന്ന് ഞാനും വിചാരിച്ചു.

ഞാൻ: എന്നിട്ട് തമ്പുരാട്ടിയുടെ സമയമായോ?

മാനുഷി: സമയമൊക്കെ എന്നോ ആയി…

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കവിളിലും ചുണ്ടിലുമെല്ലാം ഉമ്മവെച്ചു. അവൾ എന്നെ തള്ളിമാറ്റി.

മാനുഷി: സമയമായി. പക്ഷേ അതിനുപറ്റിയ സ്ഥലമിതല്ല. ഇത് ഓഫീസാണ്.

ഞാൻ: അതിനു നമ്മൾ മാത്രമല്ലേ ഇപ്പോൾ ഇവിടെയുള്ളൂ.

ഞാൻ വീണ്ടും അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് എന്റെ ചുണ്ടുകളെ അടുപ്പിച്ചു.പതിയെ ആ ചുണ്ടുകളെ നുണയാൻ തുടങ്ങി.

ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടേൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഓഫീസിന്റെ ഗ്ലാസ് ജനാലയിലൂടെ കാണാമെന്നുള്ള ധൈര്യത്തിൽ അവൾ എന്നെ തടഞ്ഞില്ല.

അവൾ അതാസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ചുണ്ടുകൾ നുണയുന്നതോടുകൂടെ തന്നെ എന്റെ ഇടത് കൈ കൊണ്ട് അവളുടെ കൂമ്പിവരുന്ന വലതു മുലയെ തഴുകാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ പതിയെ ഞെരിച്ചുടക്കാൻ തുടങ്ങി.

അതിന്റെ ശക്തി വർധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് അവളുടെ ശീൽക്കാര ശബ്ദങ്ങളും പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി.

പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് നിന്നാരോ വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങൾ ശരിക്കിരുന്നു. എക്കണോമിക്സ് സാർ ആയിരുന്നു അത്.

കാമസുഖം പാതിയിൽ മുറിഞ്ഞ ഒരു സങ്കടം ഞങ്ങളിരുവരുടെയും മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.

സർ ഞങ്ങളോട് പിന്നെ വിളിപ്പിക്കാം ഇപ്പോൾ പൊക്കോ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങളിറങ്ങി ക്ലാസിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

മാനുഷി: ഒന്ന് മൂടായി വരുവായിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും എല്ലാം അവസാനിച്ചു, ല്ലേ…

ഞാൻ: ഒന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. നമ്മൾ തുടങ്ങിയതല്ലേ ഉള്ളൂ.

മാനുഷി: എങ്കിൽ ഇതിന്റെ ബാക്കി എപ്പോഴാ?

ഞാൻ: നിനക്ക് എപ്പോൾ വേണോ അപ്പൊ ഇതിന്റെ ബാക്കിയുണ്ടാവും.

മാനുഷി: എനിക്കിന്നുതന്നെ വേണം, കഴച്ച് നിൽക്കുവാ!

ഞാൻ: ഇന്നോ?എങ്ങനെ?

മാനുഷി: ഇന്ന് സ്കൂൾ വിട്ട് എല്ലാവരും പോയതിന് ശേഷം..എക്സ്ട്രാ ക്ലാസുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് വീട്ടിൽ പറയാം.